Innehållsförteckning för Ware Lewensdramas från Huisgenoot

Ek werk al baie jare lank by Huisgenoot, en het al honderdduisende – nee, letterlik miljoene – woorde vir die tydskrif geskryf en geredigeer. Ek het al soveel stories vir die tydskrif geskryf, geredigeer en gelees dat ek soms voel soos ’n wandelende ensiklopedie van die verhale van ons tyd. En tog is daar so baie van dié stories wat ek nooit sal vergeet nie. Dit staan geskryf in die kamers van my hart. Dit is die skokkende, aangrypende, wrede verhale wat my laat huil het; die intieme besonderhede van stories wat my ten diepste geruk het. In hierdie tydskrif vertel ons tien van daardie ware lewensdramas soos jy dit nog nooit tevore gelees het nie. Hoekom? Want die mense wat daardeur geraak is – die slagoffers en hul naastes…

“Dit was Anika se begrafnis. Die kerk was stampvol. Haar ma was daar, haar halfsussies, familie, kinders van die Hoërskool Gerrit Maritz waar Anika ’n leerling was. “En daar voor aan die regterkant staan Johan Smit. Stoksielalleen. Besig om sy eie kind te begrawe. Sy enigste. Al wat hy in hierdie wêreld gehad het. “Sy skouers ruk soos hy huil. Daar is niemand om hul arms om hom te sit of selfs net sy hand vas te hou nie. “Ek staan op en gaan sit my arm om hom. “In my binneste wonder ek hoe gaan jy aan ná dit wat jy gesien het? Hoe ‘on-sien’ jy dít wat jy gesien het? Hoe dink jy weer aan jou kind sonder om aan daardie prentjie van jou kind in daardie kamer…

“Wat met Ina gebeur het, was onmenslik. “’n Dokter het destyds in die verhoor getuig Ina kon ná die gebeure net sowel van skok gesterf het. “’n Mens verloor dikwels uit die oog dat, benewens die verskrikking van die verkragting en marteling wat Ina moes deurmaak, sy daardie dag in haar teen woordigheid ook haar geliefde kind aan die dood moes afstaan. “Ina vertrou mense nie maklik nie, maar sy het ’n baie fyn waarnemingsvermoë. “Sy sien gou die seer in ander mense raak en trek hulle nader. “Sy het vir my baie beteken in ’n baie donker tyd van my lewe. “Ons het na aan mekaar gekom toe ek saam met Ina gewerk het om haar haar outobiografie, Ina: ’n Verhaal van genade en genesing, te skryf. “Ek het…

“ ’n Paar dae nadat dit bekend geword het Hannah se lyk is gevind, het ek en die fotograaf na die toneel gery. Iemand het vir ons gesê waar haar liggaam gekry is. “Dis tussen wingerde. Die mooiste toneel. Jy sal nie dink hier het iemand dood gelê nie. “Toe ons daar kom, was die polisie nog besig met hul ondersoek. Die geel lint was nog gespan. “En hier het ’n enorme klip in die gras gelê. Jy kon nog die bloed op die klip sien. “Die klip was so groot dat nie ek of die fotograaf dit kon optel nie. “Dit was vir my erg. “Sy was ’n dogter, ’n vriendin, ’n student wat nog studeer het, wat drome gehad het. En toe word sy op dié manier vermoor.…

“Ek dink nie enigiemand kan in só ’n verwonde, verpletterde gemeenskap instap en ongeskonde weer daar uitstap nie. “Ek onthou daardie eerste twee weke ná die moorde. Die woede, hartseer en skok was byna tasbaar. Ek het dit ervaar by die hof, in die plaashuis van sy pa en by die dubbele begrafnis. Dit was asof die eens geborge landelike dorpie een groot oop wond was. Dit was ’n tyd wat ek ernstig bevraagteken het: Wat soek ek hier? Hoekom doen ek hierdie werk? “Dit het later gevoel soos juis wanneer jy daardie seerplek, daardie wond in jou mond, met soutwater spoel. “En eindelik het ek gevoel dit was my rol daar. Iemand moes die waarheid ontbloot.”…

“Wanneer jy al baie jare in die media werk – en veral wanneer jy op mense en hul verhale fokus – is ’n mens maklik geneig om te dink jy het al álles gesien; dat die meeste stories net ander karakters het wat in verskillende plekke afspeel. En dit geld vir alles: moorde, rooftogte, troues, verlowings . . . “Dis ’n gevaarlike plek om te wees, en iets waarteen elke joernalis doelbewus behoort te waak, want dit laat jou makliker aanneem jy ken die begin, die einde en die slot van elke verhaal. “Met die Pofadder-moord was dit klinkklaar: Niemand weet ooit werklik alles nie; geeneen het ooit al die antwoorde nie – behalwe natuurlik die mense wat in die middel van die storie staan. Suretha se brief aan Huis…

MAART 2002 Cézanne Prinsloo trek die publiek se aandag toe sy aanIdolsdeelneem – nie oor haar stem nie, maar oor haar uurglaslyfie met haar 34DD-borste. Adv. Barbie, soos sy daarna genoem word, vertel hoe lief sy haar verloofde, Dirk Prinsloo, het en dat sy klaar sy van gebruik – en dat hy haar van ’n platborsboekwurm in ’n eksotiese vlinder laat ontpop het. Die paartjie het vroeër ’n interdik teen Cézanne se ma, Susan Lemmer, gekry om haar te verbied om met die media oorhul sake te praat. 19 DESEMBER 2002Adv. Barbie en Dirk Prinsloo word op hul kleinhoewe buite Centurion in hegtenis geneem nadat die polisie op dagga en“onwelvoeglike materiaal’’ beslaggelê het. Voorvalle van onsedelike aanranding op minderjariges, poging tot moord, die besit van verbode middels en kinderpornografie word…

VAN die begin af was sy mal oor Neil. Gek. Neil Wilson. Met sy stoutseun-voorkoms. Elke keer dat sy na hom kyk, kry Dina Rodrigues daardie maak-myknieë-lam gevoel. Wanneer hulle saam by een van Kaapstad se gewilde kuierplekke is, lyk hulle soos die perfekte paartjie. Sy, met haar wilgerlatlyf, lang, donker hare en hartlike lag. Hy met sy breë bors en mooi glimlag. Hy is haar eerste regte kêrel. En tog is sy te bang om haar ouers, behoudende kerkmense, van hom te vertel, want hy is nie die man wat hulle noodwendig vir haar in gedagte het nie. Wanneer sy by hom is, is dit leuen op leuen vir haar ouers wat elke woord van hul perfekte dogter glo en nooit sal dink sy kuier met ’n stoutseun rond…

“Tot vandag toe kry ek nog flashbacks van Jordan. “Ek was op haar begrafnis. Ek het haar daar in haar kissie gesien. Sy het gelyk soos ’n waspoppie. Pragtig. Volmaak. “Sy het nie eens kans gekry om te leer kruip nie. “As ek enige storie doen met ’n kind of ek sien ’n kleintjie hardloop, kom hierdie beelde van Jordan by my op. “Vir ’n paar oomblikke voel dit asof ek nie kan asemhaal nie. Dan sukkel jy om gefokus te bly, want al waaraan jy kan dink, is daardie waspoppie wat jy gesien het. “Om die een of ander rede het ek nog nooit ’n enkele traan oor Jordan gestort nie. “Ek weet nie hoekom nie. Dit het my bang gemaak. Het ek só afgestomp geraak? “Ek was een…

TOE Anika Smit hoor kanker is by haar pa gediagnoseer, besluit sy sy moet teruggaan huis toe. Al het haar ma, Charlotte, twee dogters uit ’n vorige verhouding, is sy wat Anika is, haar pa, Johan, se enigste. Charlotte en Johan is uitmekaar toe Anika 13 jaar oud was. Die verhouding tussen Charlotte en Johan was altyd goed, maar sy drankprobleem het hulle uitmekaar gedryf. Ná hul egskeiding het Charlotte en haar nuwe man, Hannes Eksteen, Oudtshoorn toe getrek. Hoewel Anika ’n ruk by haar ma op Oudtshoorn gebly het, het alles in 2009 verander. Toe haar pa siek word met kanker, het Anika geweet hy kan nie dié pad alleen stap nie. Hy gaan iemand aan sy sy nodig hê. ’n Paar maande voor die einde van 2009 is…

MADEEGHA ANDERS was ’n jong meisie, ’n onbekende sangeres, toe haar pad gekruis het met die reus wat haar lewe sou verander. Dit was een aand in 1979. Sy het in die Panorama-teater in Elsiesrivier gesing, een van die spilpunte van die Kaapse Vlakte se kultuurlewe. En toe kom Taliep daar ingestap saam met Abduraghman “Laughings” Tifloen en Dave Bestman. Drie groot kokkedore van die musiekwêreld. Madeegha, wat toe maar 17 jaar oud was, was pas klaar met haar vertoning toe die driemanskap haar vra om weer vir hulle te sing. ’n Groot eer. Veral Taliep was meegevoer. Hy sou haar beroemd maak. Alles omtrent haar het hom só beïndruk dat sy kort voor lank saam met Taliep Swaziland toe is om in sy produksie Carnival à la District Six…

“Ek dink die storie het my persoonlik aangegryp omdat hierdie mense van buite soos ’n perfekte gesin gelyk het ‒ ’n suksesvolle sakeman met sy beeldskone vrou wat’n groot omgeehart gehad het. Boonop het hulle ’n mooi huis en drie pragtige dogters gehad. “Dan was daar natuurlik die raaisel-element, en ek dink dit was een van die redes waarom dit die land aangegryp het: die bad kamerd eur wat van binne gesluit was en dan die vrae rondom Susan se‘selfmoord’. Die hele storie het soos die draaiboek van ’n fliek geklink. Wat het daardie aand deur Jason se kop gegaan? Wat het in Susan se kop aangegaan? Wat het presies daardie aand gebeur? “Die storie het my net weer herinner dat ’n mens nie altyd weet wat in mense se…

Ek het die grootste fout denkbaar gemaak, maar ek weet wat niemand weet nie. Ek het die Leon Brits geken wat niemand geken het nie. Die glashuis waarin ons gelewe het, was sogeshatter, niemand kon sien wat agter geslote deure gebeur nie. Niemand het die kindertjies sien huilend vra of hulle ma oukei is nie en smekend hul pa vra om op te hou nie. Hy was ’n goeie man, pa vir sy kinders – altyd vir die wêreld geglimlag, maar sy gesplete persoonlikheid het begin domineer… Selfs die kinders was die laaste jaar bang. Hoe kom jy uit só ’n huwelik? Daar was altyd vrees en angs; alles het afgehang van sy gemoed. Ek was nege toe my pa, Corrie Coetzee, dood is aan ’n spinnekopbyt. My broer is…

“Ek het nooit vir Dirk en Cézanne ontmoet nie, maar het ’n paar keer met Cézanne se ma, Susan Lemmer, te doen gekry lank nadat hulle twee in hegtenis geneem is. “My dogter was toe nog klein, en elke oomblik van my dag het om haar gewentel. In daai stadium het ek gedink niks ontstel my regtig nie, maar nou, jare later, besef ek hoe die stories wat ’n mens skryf, jou vorm. “Susan het haar nerwe af baklei om ’n goeie, ondersteunende en teenwoordige ma vir haar kind te probeer bly. Deur alles. Ek begryp dit. Daai vrou is deur hel. “Dis enige ma van ’n dogter se nagmerrie dat sy met die verkeerde kêrel deurmekaar raak. En dat sy nie na waarskuwings luister nie. “Daai vrou het deur…

FEBRUARIE 2005 ’n Vaderskapstoets bevestig Neil Wilson is die pa van Jordan-Leigh Norton. Wilson en Natasha Norton se verhouding was toe reeds verby. 15 JUNIE 2005 Vier mans daag by die Norton-huis op om ’n pakkie af te lewer, maar steek die ses maande oue Jordan met ’n mes dood. Vier dae later word Dina Rodrigues in hegtenis geneem nadat Neil Wilson polisie toe gaan. 6 JULIE 2005 Dina word op borgtog vrygelaat, maar onder huisarres geplaas nadat die vier mans in hegtenis geneem is. 30 JANUARIE 2006 Die verhoor begin in die hooggeregshof in Kaapstad. 5 JULIE 2006 Die hof hoor Dina het R10 000 betaal om die baba “uit die weg te ruim”. 15 AUGUSTUS 2006 Die beskuldigdes se sake word afgehandel sonder dat enigeen van hulle getuig. 2…

SHARNELLE HOUGH EN MARNA ENGELBRECHT: Twee skoolmeisies en beste vriendinne XANDER BYLSMA: Sharnelle se ekskêrel BRANDON VICTOR: Sharnelle se nuwe kêrel RONNIE HOUGH: Sharnelle se pa SONIA HOUGH: Sharnelle se ma LOUIS HOUGH: Ronnie se broer, Sharnelle se oom STEFANS ENGELBRECHT: Marna se pa RIANET ENGELBRECHT: Marna se ma RIANÉ ENGELBRECHT: Marna se suster MONTE BYLSMA: Xander se pa MERCIA BYLSMA: Xander se ma CHRIS SAUNDERS: Privaat speurder…

“Wanneer so iets gebeur, tref dit jou soos ’n vuishou in die maag. Die ding wat deur my kop gemaal het, was: Hoekom sou enigiemand vir Taliep van alle mense doodskiet? Hy sou nie ’n vlieg skade aandoen nie. Hoekom hý van alle mense? “Sy dood het my diep getref. Dit was tragies, hartverskeurend en bowenal so onnodig. “Ons het so ’n mooi verhouding gehad. Hy was supergaaf. Ek sou baie langer daar sit as wat ek eintlik moes, want hy het stories vertel, ook vir my (ek moes tjoepstil bly), van toekomsplanne, nuwe musiek – dan speel hy so ’n lusmakertjie op sy kitaar. Ek kon regtigwaar met hom gesels oor alles van musiek tot die lewe, en ja, selfs oor die liefde. “Hy was lief vir die sêding…

Alles het daarop gedui dat die dramatiese verhaal van Suretha Brits en haar stormagtige liefdeslewe ná afloop van haar verhoor iets van die verlede moes wees. Sy het haar tronkstraf begin uitdien in die berugte Johannesburgse gevange un nis allerweë bekend as “S City”, waar die lewe aller-mins ’n lied is. Hoewel dié tronk gebou is om sowat 2 600 gevan-genestehuisves, was dit al volgepak met omtrent 6 600 mense, het News24 berig. “Die oorbevolking maak dit ’n spesifieke vorm van hel vir mense daarbinne,” het oudregter Edwin Cameron al opgemerk, hoewel dié getal verwys na die mans. Dis nietemin allermins die plek waar ’n mens blydskap sal verwag. Wat nog te sê liefde. Maar toe, in 2023, duik ’n foto op . . . Op dié foto, wat aan…

Ek was in die Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum besig om my tweede inenting te kry toe die nuus bekend word: Drie Suid-Afrikaanse kinders is in Nieu-Seeland vermoor. Huisgenoot se nuusredakteurs het dadelik laat weet: Los alles en werk aan dié storie. Skaars ’n paar dae later het die Timaru-gemeenskap ’n nagwaak vir die kinders gehou, en ’n plaaslike sanger het “How Great Thou Art” gesing. Min het ek geweet hoe dié gesang vir die volgende twee jaar deel van my lewe sou word. Wanneer ek gaan draf, speel dit soms en dan wonder ’n mens onmiddellik oor Laurenendiekinders, oorwat daardie aand gebeur het. Maar toe die hofsaak begin en die besonderhede uitkom, was dit erger as wat enige van ons ooit gedink het. Ons sou dit nooit kon droom nie. “Ons…