Innehållsförteckning för Weskus, Namaqualand Reisgids 2025 från Weg!

Ek het pas ’n pikkewyn aangeneem. My R600-skenking gaan help om vir brilpikkewyn AP145 se allemintige jaarlikse sardientjierekening te betaal. Pikkewyn AP145 is is in Februarie 2025 by St. Helenabaai aan die Weskus gevind en is tans by SANCCOB in Table View, Kaapstad, waar sy (of hy?) ná ’n linkervoetbesering aansterk. (Die hemele behoed die pikkewyn sou sy by my moet intrek – sy sou binne ’n week springmielies en beskuit moes eet...) SANCCOB – die Southern African Foundation for the Conservation of Coastal Birds – is in die voorste linies van pikkewynbewaring. Brilpikkewyne is besig om teen ’n skrikwekkende tempo in die natuur uit te sterf. Lees gerus my onderhoud met Martine Viljoen (marienenatuurlewebestuurder by die Two Oceans Aquarium Foundation) op bl. 50 waarin ons die lot van pikkewyne…

Binne die park, of buite die park? Wanneer iemand jou vertel dat hulle Richtersveld toe was, moet jy altyd eers vra: In watter deel van die Richtersveld was jy? Want “Richtersveld” kan enige plek beteken tussen Pella in die ooste tot waar jy die see begin ruik digby Alexanderbaai teen die Weskus. Die gewildste deel is die /Ai/Ais-Richtersveld-oorgrenspark. Dis nou die Suid-Afrikaanse kant daarvan, want min ouens praat regtig van die Namibiese kant (wat in die Visriviercanyon opstrek) as die Richtersveld. Die park se ontvangskantoor is by Sendelingsdrift teen die Oranjerivier. Van daar af ry die meeste besoekers kloksgewys deur die park. Jy sal iewers in die park ’n veewagter of twee met ’n gemengde kudde bok en skaap raakloop. Die Richtersveld is ’n ánderster nasionale park as die waaraan…

Blikemmer, dit voel goed om uit die stad te kom! Onder die neus van die kar word die eerste grondpad ingeslurp, en ek kan sommer voel hoe my kop (en hart) begin herkalibreer. Ek draai die ruit af en vat ’n lekker neusvol warm, baldadige stof en ’n tikkie vars malvablaar. Die vooruitsig van vars vis op my bord, plus goeie skaapvleis reguit van die weiveld af én wyne uit die streek... dís hoekom ek altyd na die Weskus terugkeer! Dit was laatsomer toe ek Weskus toe mik. Ek doen navorsing vir ’n storie oor perlemoen, en die mense van Namaqua West Coast Tourism het my gevra om promosiefoto’s te neem. Padlangs sou ek vir Weg Weskus die beste blyplekke uitsnuffel – én natuurlik ’n ogie hou op die branders...…

My Autogyro MTO Sport-girokopter het net twee sitplekke en met die oop kajuit is dit ideaal vir lugfotografie. Dis maklik om te vlieg, daar is geen vensters, vlerke of drade en goed wat in die pad van jou foto kom nie. Dit was warm en windstil op die oggend van 23 Oktober 2024 toe ek opstyg van die Morningstar-vliegklub af (dis langs die N7 net noord van Kaapstad). My doel was om oor die see te vlieg rondom Dasseneiland om boggelrugwalvis-supergroepe (dis nou skole van 20 of meer sterk) te tel en te dokumenteer. Met dié taak afgehandel, het ek weer kuswaarts gedraai en het noordwaarts opgevlieg van Yzerfontein, al met Sestienmylstrand langs, in die rigting van die Weskus- nasionale park. Dit was omstreeks 11.20 vm. en baie warm –…

Ek was ’n Kaapse stadskind en 13 jaar oud toe ons Weskus toe getrek het. Dit was vir my ’n opwindende vooruitsig totdat ek daardie eerste oggend in ons nuwe huis voor sonsopkoms wakker word, by die venster uitkyk en nie ’n enkele lig sien brand nie – behalwe by die Hibberts se huis, sowat ’n kilometer weg. My ma het getrou, en ons het by haar nuwe man in St. Helenabaai kom woon. Dit was in die middel van die 90’s en nog lank voor dié deel van die Weskus – danksy ontwikkelings soos Shelley Point – as ’n vakansieplek bekend sou word. Hier en daar het ’n naweekhuisie gestaan. Verder was die inwoners hardwerkende mense wat hulle brood in die son en wind verdien het. Mense soos my…

DESERT ROSE Sowat 100 km buite Kaapstad pronk Desert Rose moedig tussen die vaal koringland-woesteny van die Swartland wat in die hoogsomer hierlangs jou oë kan laat skrefies trek. (In die winter is die storie anders, want dan is dit groen en geil.) Dié loslit oase is al sedert 2011 aan die gang, en word deur Karin Bester bestuur. Sy sorg dat die rakke heeltyd kreun onder die gewig van tuisgemaakte konfyt, beskuit, koekies en gebreide speelgoed. Die biltong en droëwors word hier bý Desert Rose gemaak, en verder kan jy kruie, bier, wyn en groente uit die distrik in jou mandjie laai. Hier is ook klere en skoene te koop. My oog het die propperse vellies en leerhoede gevang; dit word gemaak deur Struzio in sy fabriek in nabygeleë…

Sodra ek deur die Bothmanskloofpas ry, vou die vallei voor my oop, oortrek met ’n lappieskombers van wingerde, olyfboorde en graanlande. In die verte draai windturbines aan die voet van die Winterhoekberg en as jy fyn kyk, sien jy die groen kronkel waar die Bergrivier deur die landskap kerf. Onder, aan die voet van die pas, is die geboue van Riebeek-Kasteel en sy sustersdorp, Riebeek-Wes. Die Khoi-mense was die vallei se eerste inwoners lank voor die Europeërs opgedaag het. ’n Ekspedisie onder leiding van Pieter Cruythoff is in 1661 deur Jan van Riebeeck beveel om dié hinterland te verken. Die ekspedisie se dokter, Pieter van Meerhoff, se veldnotas vertel dat die geselskap op 2 Februarie 1661 ooswaarts oor die Kasteelberg gereis het. Aan die ander kant sien hulle ’n lieflike…

Omdat ek gereeld reis, wil mense dikwels weet wat my gunsteling-bestemming is. My antwoord is altyd dieselfde: die Sederberg! Dele van die Sederberg is sedanvriendelik, maar ander plekke kan net met stapstewels en ’n rugsak bereik word. Dan is daar die skatte waarvan net die locals weet, en verder die hoogtes en klowe in nóg weggesteekte mooites waar g’n mens al ooit was nie. Dáái plekke is die ryk van die luiperd, ’n heiligdom slegs vir die lewende geeste van die Sederberg. Die mensdom kom al vir ’n láng tyd hierheen. Die streek se sowat 2 500 rotskunspanele is bewyse daarvan. Deesdae is daar ’n amper ewe lang lys van blyplekke; van Ceres in die suide, verby Porterville en Citrusdal tot anderkant Clanwilliam in die noorde. Vroeg in 2025 is…

Dis 7 November 1497. In sy kajuit aan boord die São Gabriel staan Vasco da Gama geboë oor ’n kaart van Afrika. Hy en sy bemanning is al byna 100 dae ter see en steeds is daar g’n teken van die suidpunt van dié kontinent waarom sy landgenoot Bartolomeu Dias in 1488 gevaar het nie. ’n Rumoer bars buite op die dek los. Hier is dit dan nou – die muitery van moeë manskappe wat hy gevrees het. Van onder uit die skip se pens haas Da Gama hom teen die trapleertjie uit en skerm met ’n voorarm teen die skerp sonlig én ’n moontlike vuishou. Maar tot sy verbasing is die matrose uitgelate, daar waar hulle teen die dolboord na iets beduie. Dan hoor hy die kreet: “Land!” Ek…

Dis vroegoggend en ’n misbank hang oor Kaapstad terwyl ek deur die V&A Waterfront stap op pad na die Nelson Mandela Gateway na Robbeneiland. My kaartjie en identiteit word nagegaan en dan stap ek aan boord die Sea Princess – een van twee veerbote wat besoekers na die eiland neem. Van ’n bankie op die bodek af sit ek en kyk hoe Kaapstad ontwaak. Een van die bemanningslede, Yazeed Simons, lewer ’n veiligheidspraatjie (die Sea Princess is byna tot haar volle kapasiteit van 140 mense gelaai). Die enjins rammel. Dis net ná 9 vm. – tyd vir die eerste van haar vier daaglikse vaarte na die eiland toe om te vertrek. Dis Februarie en die Moederstad is steeds vol toeriste. Rondom my klink ’n mengelmoes van tale en aksente op.…

Wanneer jy met die R27 noordwaarts uit Kaapstad ry, voel dit soms asof die voorstede en hulle rumoer van verkeersligte en inkopiesentrums alles in hulle vermoë doen om jou in die stad te hou. Maar dan, iewers net verby Melkbosstrand, val die gedruis weg en vou die Weskus soos ’n skoon bladsy voor jou oop. Dieselfde ding gebeur wanneer jy die N7 uit die Kaap vat – nes jy verby Morning Star (daar by die volstruisplaas – en die verkeerspolisie!) ry, maak die N7 ’n bult, en dan ’n draai. Jy moet net óm daai draai kom, want dan maak die Swartland jou horisonne dadelik breër. Kyk, doer ver na een kant styg die buitewyke van die Sederberg belowend en blou na bo. Hoe verder noord jy vorder, hoe yler…