SA Hunter/Jagter Nov/Dec 2024

“Ek móét met jou praat,” het die stem oor die telefoon vir my gesê. “Ek wil volgende jaar in Afrika gaan jag en ek soek jou advies.” Hierdie was die trant van ’n gesprek met ’n vriend, Keith, minder as twee maande gelede. Hy het onlangs sy vervoerbesigheid verkoop en het nou, as ’n pas afgetredene, uiteindelik tyd gehad om die dinge te doen waarvan hy hou. Afrika se jagvelde, en spesifiek ’n buffel, was egter boaan sy lysie en ek het hom met graagte ’n paar betroubare jagondernemers se kontakbesonderhede gegee om hom in sy soeke na ’n droomjag te help. Skaars ’n maand later het ek en Keith weer ontmoet. Hierdie keer was die atmosfeer egter drasties anders. Keith het al geruime tyd met rugpyn gesukkel. Soos dit…

SKRYF VIR ONS! Dis vir ons by SA Jagter/Hunter-tydskrif altyd lekker om van ons lesers te hoor. Ons waardeer dit egter selfs meer wanneer ons lesers hul tegniese kennis, jagondervindinge of opinies oor jagverwante onderwerpe met ons deel. As julle dus al lankal pen op papier wou sit, moenie huiwer nie! Ons hoor graag van julle en wie weet, in die proses ontdek ons dalk die volgende Hemingway of Ruark en verskyn jou naam eersdaags in ons tydskrif! Ons nooi julle om jul bydraes vir ons te e-pos na johan@sahunter.org. Artikels oor tegniese en geweerverwante aspekte, herlaai, ammunisie, jag of selfs geskiedkundige jagters en jagtogte uit vergange se dae is almal welkom. ONS SIEN UIT NA JUL EERSTE BYDRAES! INTERESSANT OM TE WEET DIE TSAVO-MENSVRETERLEEUS STEEDS VOL VERRASSINGS Die twee…

So is dit mos nou mode om ’n sin te begin met “so...”. Veral in Engels. Dit gril egter die pedantiese skrywer in my só dat ek voel ek kan ’n adder in die oog spoeg. So? So wat?! “So” dui tog op ’n gevolg. “Dit het gereën, so die veld was nat,” maak sin. “So dit het gereën, so die veld was nat,” maak nié. Maar dis hoe mense nou praat, want selfs taal het ook sy modes. Sekere maniere van sê ontstaan mos, en dan raak dit later onbewuste “vullers” in ’n gesprek, al is die spesifieke woord of woorde meestal nutteloos. Soos daardie “effen effs” wat ewig en oral deur party mense ingegooi word, bloot uit gewoonte, selfs wanneer hulle nie eens ergerlik is oor iets nie.…

The large-bore British Nitro-Express cartridges are in their own class. They were developed during an era when the British Empire stretched across the globe, big-game hunting in Africa and India was at an all-time high, and Britain’s gun- and rifle makers were at the forefront of developments in their field. The term “express” was first used by London gunmaker James Purdey the Younger in 1858 as a means to describe Purdey’s then-new muzzle-loading rifles that fired bullets of lighter weight at velocities that were, for the time, groundbreaking. Purdey likened the bullets his rifles fired to an express train – they travelled fast, with a flat trajectory. Over the years, the British gun trade adopted the word “express” as pretty much a standard term and used it as part of…

I ewers op die grondpad tus-sen Jagersfontein en Philippolis speel die plaaslike radiostasie Appel se liedjie “Foute”. My musieksmaak haak meer vas by rockmusiek van die tagtigs en negentigs, maar ek het ’n paar uur gelede ’n groep Hongaarse jagters by Bloemfontein se internasionale lughawe afgelaai ná ’n week se (byna) fout-lose jag en ek is in ’n goeie bui. Uit die liedjie se lirieke lei ek af dat dié vrolike Afrikaanse song waarsku teen foute langs die viswaters. Dit laat my dink aan jagtogte in die loop van die jare wat ver van foutloos was. Jagters is, net soos vissermanne, vir seker nié sonder foute nie... “A” is vir ammunisie Ek fokus my verkyker op die teiken en langs my skuif die jagter hom reg agter die sandsakkies op…

Die twee 4x4’s luier reeds voor donker voor die netjiese plaashuis waar almal skarrel om nog ’n jagdag se toerusting gereed te kry. Roere, ammunisie en, uiters noodsaaklik, verkykers word nagegaan, gevolg deur rugsakke met vloeistof in die vorm van die wondermiddel, water, asook energiedrankies en proviand volgens elkeen se voorkeur vir ’n harde jagdag in die Oos-Kaap se Stormberge. Die 35 km-ompad agter op ’n voertuig in ’n poging om die blounek-elandbulle by die agterkant van die jagkamp te verras, is nie ’n plesier nie. Ek glo nie dat ’n ysbad in die winter eens so koud is soos die aanvoelbare temperatuur agter op ’n 4x4 teen 80 km/h op ’n vaalgrys wintersoggend, met die kwik wat ná die vorige nag se koue steeds by -10 °C talm nie!…