SA Hunter/Jagter August 2021

Teen die tyd dat julle hierdie uitgawe van ons tydskrif te lese kry, is dit reeds ou nuus dat die derde golf van Covid-19-infeksies wat ons land getref het, groot verwoesting saai. Mediese dienste, hospitale en ander frontlinie-werkers is oorweldig en oorwerk, en wanneer dinge ooit weer kalmer gaan raak, is maar ’n raaiskoot ten beste. Dis ook duidelik dat die nuutste mutasie van die virus meer aansteeklik en ook meer dodelik as die vorige mutasies is. Soos ’n vriend van my (wat self ook sleg siek was weens die virus) onlangs opgemerk het: “Hulle kap in ons bos!” Ook die jagbedryf het nie ongeskonde gebly nie. Die sluit van Gauteng se grense op 27 Junie vir ’n aanvanklike twee weke het ’n groot klomp jagters se planne sleg deurmekaargekrap,…

WENBRIEF JAG SOOS IN DIE OU DAE Net so ’n happie van my kant af in antwoord op Herman Jonker se “Dooierus – ’n Eenvoudige versoek” in die Julie 2021-uitgawe van SA JAGTER/ HUNTER. Ek het die voorreg gehad om uiteindelik op Mabalabala te gaan jag. Ek en Warren, die eienaar, het in 2019 al begin gesels oor my kuier in die bos daar. Ek het die boskamp in my visier gehad juis omdat dit so eenvoudig was soos wat ek van my bosuitstappies hou. Ek is met min goedjies soontoe – my tent, stretcher, slaapsak, koelboks en ’n paar kruideniersware. O ja, en natuurlik my boog. Ek het hierdie mal idee gehad om te loop-en-bekruip tydens my eerste boogjag en het die regte plek daarvoor gekies. Die mopaniebos was…

JAG GEDURENDE DIE GRENDELTYDPERK: VAN DEPRESSIE NA BLYDSKAP IN EEN AAND! Dit was met ’n groot mate van moedeloosheid dat Gautengse jagters op Sondagaand 27 Junie moes hoor dat die provinsie se grense vir twee weke gesluit sou word weens die derde golf Covid-19-infeksies wat die laaste maand of so veral in Gauteng soos ’n veldbrand versprei het. Met gesondheidswerkers en hospitale wat tot die maksimum beproef word, was dit waarskynlik nie onverwags nie. Vir die-gene met jagbesprekings tydens hierdie periode was dit egter sonder twyfel ’n nare skok, met terugflitse na die winter van 2020 toe baie jagters die grootste gedeelte van die winter met Jan Tuisbly se karretjie moes ry. Toe die inhoud van Staatskoerant nommer 448607, wat laataand op 5 Julie gepubliseer is, rugbaar geword het, het…

REUSE-SPOORWEGPROJEK IN KENIA SAAI VERWOESTING Die grootste spoorwegprojek in Kenia se geskiedenis is besig om groot konflik tussen mens en dier in dié Oos-Afrikaland te veroorsaak. Hierdie projek, wat poog om ’n spoorweg vir die vervoer van beide passasiers en vrag vanaf die kusstad Mombasa tot by die grensdorp Malaba te bou, loop deur verskeie nasionale parke en bewaringsgebiede. Dit is hier waar die spreekwoordelike pap op die grond val. Van die probleme wat die konstruksie van die spoorweg teweeggebring het, is ernstige besoedeling, vloede waar natuurlike riviere en spruite verkeerdelik geblok of opgedam is, asook gronderosie in gedeeltes van die Tsavo Nasionale Park. Gedeeltes van die spoorweglyn is op verhoogde stilte gebou ten einde diere toe te laat om onderdeur te beweeg. ’n Onbeplande nagevolg van hierdie konstruksiemetode was…

Te midde van die huidige, eintlik voortslepende debat oor wapenregte kan ek nie help om te dink hoe dinge verander het nie. In my kinderjare het ek ’n wapenkluis nie geken nie. Skietgoed se plek was in pa of oupa se hangkas. Die gewere het reg-op agter die kerkpak en die sportbaadjie en die kamerjas en ’n ou universiteitsblazer en ’n reënjas gestaan, terwyl die .38 Long op ’n rak agter die hemde versteek is. En dan is die kas gesluit en die sleuteltjie bo-op hom gebêre sodat die kleingoed nie daar moes peuter nie. Daardie jare was daar selfs in ouma se kas ’n “skietdingetjie” en bykans elke plaasbakkie het ’n roer agter die sitplek gehad – gewoonlik ’n .22 vir die ystervarke en hase in die groenteland, of…

Dis snaaks hoe sekere dinge met tyd in ’n mens se hart inkruip en sommer goeie vastrapplek kry. Een so ’n ding wat behoorlik in my hart ingekruip het, is my Tikka T3 in 6,5x55 Sweedse Mauser. In vergelyking met van die ander gewere wat ek besit of in die verlede al besit het, is die Tikka niks spesiaals nie, maar ons twee se verhaal saam in die veld vertel ’n drastiese ander storie! Ons pad saam het in 2014 begin toe ’n kollega my laat weet het van ’n klompie boedelwapens wat in ’n Pretoriase geweerwinkel te koop was. My kollega was glad nie ’n geweerman of jagter nie. Hy kon dus nie eintlik vir my sê wat alles beskikbaar was nie, net dat daar glo ’n “ses-vyf, of…